deze zomer en in het najaar gaat fotografe en kunstenares bernadette vandecatsije (vzw double face) aan de slag in oostende.
eenzelfde fascinatie voor microkosmossen, dromen, verlangens, schoonheid, … die ze eerder losliet op de woontorens aan ‘t rabot, bracht haar naar het -volgens velen- schruwlelijke en het-zicht-van-de-kustlijn-verstorende 35-verdiepingen tellende europacentrum in oostende.

vaak kleeft er een reputatie aan deze woonomgevingen, doen er verhalen allerhande de ronde, maar in werkelijkheid is de sociale dynamiek er moeilijk te doorgronden. Er zijn veel verhalen over vereenzaming en geweld, maar hoe het er werkelijk aan toe gaat, is veel moeilijker te vatten. Tegelijk ben ik gefascineerd door het archetype, de toren. ’s Avonds lijken de gebouwen op gigantische bewoonde zuilen. Dan lijkt het alsof ze uit de lucht gedropt zijn. Er gaat iets onwezenlijk van uit, als er overal lichten aangaan, voel je de densiteit van het leven hier, de intensiteit van al de levens die zich hier afspelen. Vergelijkingen met een bijenkorf of mierenhoop komen spontaan op, maar kloppen helemaal niet, het leven hier is niet organisch gegroeid of georganiseerd, er is geen onderlinge samenhang. Het is het toeval dat mensen hier samenbrengt. Toch is elke toren een microkosmos met eigenheden, zo blijkt. Bovendien is de plaats waar je terechtkomt in de toren bepalend: mensen die op de hogere verdiepingen wonen, hebben een weids uitzicht, zijn verbonden met de lucht, de spectaculaire wolklandschappen, het leven hier is anders dan beneden, waar voortdurend beweging is.
stelt Bernadette Vandecatsije.

er wordt ondertussen al zeer zwaar gewerkt in oostende!