ook de singers wilden na de drie optredens wel een ander kwijt:
* wie leert van wie? zo’n groep … zo’n energie! het is zalig musiceren met rocsa. we gaan door! al mijn liefde aan iedereen! rik.
* dit lieve vrienden, was wat een vermoeid muzikant kracht geeft: warmte, samenzijn, eerlijkheid en de liefde voor muziek. vele ‘profs’ kunnen van rocsa leren. love u. rudi & koboi.
* blij, blij, blij, met jullie allen, gij, wij, wij. pier.
* de rocsa singers hebben van mij een ander mens gemaakt! lieve vrienden, merci voor alles! see you soon! lies.
Eén voor één sijpelden ze binnen. Een kus, een handdruk, een gemoedelijk gebaar. Deze mensen kwamen thuis, dat voelde je zo.
Plots werden de lichten gedimd. Onder de deskundige begeleiding van Kay, werd ik samen met ‘de familie’ naar de kring gestouwd. In het midden: een keyboard. Hier zou het gebeuren.
En het gebeurde. Met stijgende verbazing zag ik hoe heel verschillende klanken opstegen, hoe stemmen zich in de lucht met elkaar vervlochten. Zelfs een solo kon niemand uit zijn lood slaan. Ook ik liet me niet doen, nam een stevige hap lucht en liet enkele noten ontsnappen. Geweldig.
In deze groep kan je niets fout doen, alleen beter worden.
Eén voor één sijpelden ze weer naar buiten. Heel verschillende mensen, heel verschillende verhalen, maar eenzelfde doel. Groeien.
Bedankt allemaal! Het heeft gesmaakt.