Mijn tweede rocsa singers repetitie die ik bijwoon: gezoen en welkomsgeknuffel à volonté. De sfeer zit er direct terug in. Qua structuur ziet de repetitie er hetzelfde uit als vorige week. Kletsen, zingen, pauze: kletsen, zingen, kletsen. De repetities worden dus voorafgegaan en afgesloten met leuke babbels en gelach. Het is bij wijze van spreken een soort pre-stemopwarming waar iedereen gulzig gebruik van maakt. En op het eind van de repetitie is het geklets een soort afkicksysteem.
De singers hebben zowat hun eigen manier van werken, maar ik moet zeggen, het werkt.
Ook Rik behoudt in grote mate zijn structuur: eerst in grote kring alles losschudden – en kloppen, vanuit de filosofie dat zelfs een stram klein teentje invloed uitoefent op je stembanden. Dus shaken maar! Daarna het individueel zingen (waarover later meer) met daarop volgend het zingen in canon.
Heel mooi om te horen hoe (twee) stemmen elkaar zo goed kunnen aanvullen. Zo eenvoudig maar toch zo mooi! De één zijn stem is een meerwaarde voor de ander zijn stem en omgekeerd. Stemkleuren die zich met elkaar vermengen als waren ze één, met zo een schijnbaar gemak alsof ze nooit iets anders hebben gedaan dan samen zingen. Er zijn echt verrassend sterke duo’s uit voortgekomen. En dan … pauze! En wat zien we? Kamillethee! Jaja, rocsa doet zware investeringen want ze wil er alles aan doen om die kostbare singers-stemmen te soigneren!
Het mooie en de meerwaarde aan de rocsa singers is ook dat men van elkaar heel veel leert. Zowel op vlak van zingen als op vlak van tips en leuke weetjes die men elkaar doorgeeft. Zo doet het ervaringsleren zijn intrede in de repetities. Dat bewijst Marina in elk geval met haar weetje van de week: ‘Het is veel moeilijker om te zingen als je plat in je bed ligt dan rechtop zittend op een stoel.’ Onthouden die handel! Na de pauze worden de liedjes geoefend. Waaronder een lied waar de mannen vol trots als volleerde gentlemen (als ze zijn) met de borst vooruit en met bakken overgave zingen. Dat optreden in mei wordt me wat!
Tijdens het individueel zingen ben ik helaas gedegradeerd in rang en behoor nu tot het didactisch materiaal. How low can you go? Wel, ik denk dat ik mijn dieptepunt al op de tweede repetitie bereikt heb. Pluim voor mezelf, nooit gedacht dat het zo vlug zou gaan. Er kan mij dus niet verweten worden dat ik geen voorbeeldfunctie heb binnen de rocsa singers: Het grote voorbeeld hoe het (helaas) niet moet. Wat doet het toch deugd om te weten dat je nuttig en nodig bent tijdens die wekelijkse maandagavonden, in welk opzicht dan ook … Of misschien moet ik dat toch nog eens herzien?
